ما را دم مرگ، آبرو باشد کاش با دوست مجال گفتگو باشد کاش عمری به هوای دل خود زیسته ایم جان دادن ما برای او باشد کاش

داغ است رباعی ام، زبان می سوزد لب باز کنم، بای بیان می سوزدیا پنبه ز گوش خویش بیرون آور یا پنبه و گوش، توامان می سوزد

در فکر فرازم تو نشیبم کردیفاسد شده سیبی که نصیبم کردیانگار به دور گردنم می افتادآن حلقه که در دست رقیبم کردی

گفتم به خودم نرفته برمی گردد در کام دلم باز شکر می گردد پیری پس کله ام زد وگفت پسر خورشید مگر دور قمر می گردد؟

کم نامه ی خاموش برایم بفرست از حرف پرم گوش برایم بفرست دارم خفه می شوم در این تنهایی لطفن کمی آغوش برایم بفرست

عشق اول منی تک و تنهای تواماز نگاه اولت پیر چشمای توامشاید این قاصدکا که بهارو بلدنسر راه زندگی به منم سری زدن تو دلت برای من جای زندگی بذاراین همه شکایتو پای بچگی بذاربا بهار قدمات همه جا همسفرمدست گرمتو بکش رو زمستون سرمحال من خوبه ولی با تو خیلی بهترمحتی با سایه ی تو دل شهرو میبرم تو دلت برای من ...